کان دویم را سوم نیامد راست

جز دوئی در میان آن در خوشاب

هیچ فرقی نبد به رونق و آب

مهره ای ازرق از غلامان خواست

بر سر در نهاد مهره خرد

داد تا آنکه آورید ببرد

مهربانش چو مهره با در دید