تا بدان گه که مرغ کرد آواز

گرچه پس رو ز پیش رو می ماند

پیش رو باز مانده را می خواند

کم نکردند هردو زان پرواز

چون پر افشاند مرغ صبحگهی

شد دماغ شب از خیال تهی

دیده مردم خیال پرست