ره نه و رهروی فرو نگذاشت

بیخ و تخم گیا طلب می کرد

اندک اندک به جای نان می خورد

باز ماندن ز راه روی نداشت

تا شب آن روز رفت کوه به کوه

آمد از جان و از جهان به ستوه

چون جهان سپید گشت سیاه