چون شد آگه که آن فواره نور

دید تا اصل روشنی ز کجاست

رخنه ای دید داده چرخ بلند

نور مهتاب را بدو پیوند

تابد از ماه و ماه از آنجا دور

چنگ و ناخن نهاد در سوراخ

تنگیش را به چاره کرد فراخ