چنگ و ناخن نهاد در سوراخ

نور مهتاب را بدو پیوند

چون شد آگه که آن فواره نور

تابد از ماه و ماه از آنجا دور

تنگیش را به چاره کرد فراخ

تا چنان شد که فرق تا گردن

می توانست ازو برون کردن