دل ز دوزخ سرای دوشین تافت

میوه بر میوه سیب و سنجد و نار

چون طبرخون ولی طبرزد وار

چونکه ماهان چنان بهشتی یافت

او دران میوه ها عجب مانده

خورده برخی و برخی افشانده

ناگه از گوشه نعره ای برخاست