بیزدان چنین گفت کای دادگر

برفتند پیشش پرستار فش

بدیشان نگه کرد خسرو بخشم

دلش پر ز درد و پر از خون دو چشم

تو دادی مرا هوش و رای و هنر

همی شرم دارم من از تو کنون

تو آگه تری بی شک از چند و چون