همی شرم دارم من از تو کنون

دلش پر ز درد و پر از خون دو چشم

بیزدان چنین گفت کای دادگر

تو دادی مرا هوش و رای و هنر

تو آگه تری بی شک از چند و چون

وگرنه بفرمودمی تا هزار

زدندی بمیدان پیکار دار