طیبتی نیز خوش بود با طیب

شب چو عود سیاه و صندل زرد

عود ما را به صندلش پرورد

مغز ما را ز طیب هست نصیب

می نماید که آشنا نفسی

بر درختست و می پزد هوسی

زیر خوانش ز روی دمسازی