می نماید که آشنا نفسی

عود ما را به صندلش پرورد

مغز ما را ز طیب هست نصیب

طیبتی نیز خوش بود با طیب

بر درختست و می پزد هوسی

زیر خوانش ز روی دمسازی

تا کند با خیال ما بازی