تا کند با خیال ما بازی

می نماید که آشنا نفسی

بر درختست و می پزد هوسی

زیر خوانش ز روی دمسازی

گر نیاید بگو که خوان پیشست

مهر آن مهربان ازان بیشست

که بخوان دست خویش بگشاید