گر نیاید بگو که خوان پیشست

بر درختست و می پزد هوسی

زیر خوانش ز روی دمسازی

تا کند با خیال ما بازی

مهر آن مهربان ازان بیشست

که بخوان دست خویش بگشاید

مگر آنگه که میهمان آید