در برآورده میهمان را تنگ

بینیی چون تنور خشت پزان

دهنی چون لوید رنگرزان

باز کرده لبی چو کام نهنگ

بر سر و رویش آشکار و نهفت

بوسه می داد و این سخن می گفت

کای به چنگ من اوفتاده سرت