می خورد چون رحیق ریحانی

خیر چون دید کو ز گوهر بد

دارد آبی در آبگینه خود

وقت وقت از رفیق پنهانی

گرچه در تاب تشنگی می سوخت

لب به دندان ز لابه برمی دوخت

تشنه در آب او نظر می کرد