تشنه در آب او نظر می کرد

می خورد چون رحیق ریحانی

گرچه در تاب تشنگی می سوخت

لب به دندان ز لابه برمی دوخت

آب دندانی از جگر می خورد

تا به حدی که خشک شد جگرش

باز ماند از گشادگی نظرش