آب دندانی از جگر می خورد

گرچه در تاب تشنگی می سوخت

لب به دندان ز لابه برمی دوخت

تشنه در آب او نظر می کرد

تا به حدی که خشک شد جگرش

باز ماند از گشادگی نظرش

داشت با خود دو لعل آتش رنگ