من ز دیو آدمی فریب ترم

می دهی گوهرم به ویرانی

تا به آباد شهر بستانی

چه حریفم که این فریب خورم

نرسد وقت چاره سازی من

مهره تو به حقه بازی من

صد هزاران چنین فسون و فریب