صد هزاران چنین فسون و فریب

من ز دیو آدمی فریب ترم

نرسد وقت چاره سازی من

مهره تو به حقه بازی من

کرده ام از مقامری به شکیب

نگذارم که آب من بخوری

چون به شهر آیی آب من ببری