نگذارم که آب من بخوری

مهره تو به حقه بازی من

صد هزاران چنین فسون و فریب

کرده ام از مقامری به شکیب

چون به شهر آیی آب من ببری

آن گهر چون ستانم از تو به راز

کز منش عاقبت ستانی باز