آن گهر چون ستانم از تو به راز

کرده ام از مقامری به شکیب

نگذارم که آب من بخوری

چون به شهر آیی آب من ببری

کز منش عاقبت ستانی باز

گهری بایدم که نتوانی

کز منش هیچ گونه بستانی