چون به شهر آیی آب من ببری

صد هزاران چنین فسون و فریب

کرده ام از مقامری به شکیب

نگذارم که آب من بخوری

آن گهر چون ستانم از تو به راز

کز منش عاقبت ستانی باز

گهری بایدم که نتوانی