همه گل بود بی میانجی خار

خاکش از بوی خوش عبیر سرشت

میوه هایش چو میوه های بهشت

همه دل بود چون میانه نار

تیز خاری که در گلستان بود

از پی چشم زخم بستان بود

آب در زیر سروهای جوان