ز چشم جهان روشنی بود دور

زیارتگه اصل داران پاک

ولی نعمت فرع خواران خاک

چراغی که تا او نیفروخت نور

سیاهی ده خال عباسیان

سپیدی بر چشم شماسیان

لب از باد عیسی پر از نوش تر