به ار گوهر جان نثارش کنم

برآید به پیرامن عالمی

تن او که صافی تر از جان ماست

اگر شد به یک لحظه وامد رواست

ثنا خوانی چار یارش کنم

گهر خر چهارند و گوهر چهار

فروشنده را با فضولی چکار