برآید به پیرامن عالمی

ندانم که شب را چه احوال بود

شبی بود یا خود یکی سال بود

چو شاید که جانهای ما در دمی

تن او که صافی تر از جان ماست

اگر شد به یک لحظه وامد رواست

به ار گوهر جان نثارش کنم