شبی بود یا خود یکی سال بود

ز گرمی که چون برق پیمود راه

نشد گرمی خوابش از خوابگاه

ندانم که شب را چه احوال بود

چو شاید که جانهای ما در دمی

برآید به پیرامن عالمی

تن او که صافی تر از جان ماست