چو شاید که جانهای ما در دمی

نشد گرمی خوابش از خوابگاه

ندانم که شب را چه احوال بود

شبی بود یا خود یکی سال بود

برآید به پیرامن عالمی

تن او که صافی تر از جان ماست

اگر شد به یک لحظه وامد رواست