که دارد همی دیده از دیده شرم

سیاهان که تاراج ره می کنند

به دزدی جهان را سیه می کنند

به روز آتشی برنیارند گرم

دبیران نگر تا بروز سپید

قلم چون تراشند از مشک بید

نهان مرا آشکارا برند