دبیران نگر تا بروز سپید

به دزدی جهان را سیه می کنند

به روز آتشی برنیارند گرم

که دارد همی دیده از دیده شرم

قلم چون تراشند از مشک بید

نهان مرا آشکارا برند

ز گنجه است اگر تا بخارا برند