به کنج ارم بردم آرام را

نشینم چو سیمرغ در گوشه ای

دهم گوش را از دهن توشه ای

ملالت گرفت از من ایام را

در خانه را چون سپهر بلند

زدم بر جهان قفل و بر خلق بند

ندانم که دور از چه سان میرود