در خانه را چون سپهر بلند

دهم گوش را از دهن توشه ای

ملالت گرفت از من ایام را

به کنج ارم بردم آرام را

زدم بر جهان قفل و بر خلق بند

ندانم که دور از چه سان میرود

چه نیک و چه بد در جهان میرود