نخفتم شبی شاد بر بستری

دل آنجا به گنجینه پرداختن

به بازی نبردم جهان را به سر

که شغلی دگر بود جز خواب و خور

که نگشادم آن شب ز دانش دری

ضمیرم نه زن بلکه آتش زنست

که مریم صفت بکر آبستنست