که نگشادم آن شب ز دانش دری

به بازی نبردم جهان را به سر

که شغلی دگر بود جز خواب و خور

نخفتم شبی شاد بر بستری

ضمیرم نه زن بلکه آتش زنست

که مریم صفت بکر آبستنست

تقاضای آن شوی چون آیدش