چو سوسن سر از بندگی تافته

به رازی که نامه پذیرای گوش

که ای جامگی خوار تدبیر من

ز جام سخن چاشنی گیر من

نم از چشمه زندگی یافته

شنیدم که درنامه خسروان

سخن راند خواهی چو آب روان