تو نیز آن به ای پیک علوی نژاد

که آوازه فضل ازو شد بلند

از آن گل که او تازه دارد نفس

عرق ریزه ای در عراقست و بس

که گرد جهان بر نگردی چو باد

به گوهر کنی تیشه را تیز کن

عروس سخن را شکر ریز کن