دو شخص ایمنند از تو کایی به جوش

چه مقصود کان در کنار تو نیست

بسا گردن سخت کیمخت چرم

که شد چون دوال از رکاب تو نرم

یکی نرم گردن یکی سفته گوش

به عذر از تو بدخواه جان می برد

بدین عهد رایت جهان می برد