یکی نرم گردن یکی سفته گوش

بسا گردن سخت کیمخت چرم

که شد چون دوال از رکاب تو نرم

دو شخص ایمنند از تو کایی به جوش

به عذر از تو بدخواه جان می برد

بدین عهد رایت جهان می برد

چو برگشت گرد جهان روزگار