برو سخت شد درد آبستنی

به آبستنی روز بیچاره گشت

ز شهر وز شوی خود آواره گشت

چو تنگ آمدش وقت بار افکنی

به ویرانه بار بنهاد و مرد

غم طفل می خورد و جان می سپرد

که گوئی که پرورد خواهد تو را