طبر خون و شبگون و زرد و بنفش

تبیره برآمد ز هر دو سرای

جهان شد پر از ناله کر نای

هوا تیره گشت از فروغ درفش

کشیده همه تیغ و گرز و سنان

همه جنگ را گرد کرده عنان

تو گفتی سپهر و زمان و زمین