به خمها سکاهن برو ریخته

دهانش فراخ و سیه چون لوید

کزو چشم بیننده گشتی سپید

خمی از خماهن برانگیخته

برو سینه ای همچو پولاد ترس

حدیث تنومندی آن خود مپرس

علم دیده ای پرچمی بر سرش؟