نمی گشت یک موی از آن پیکرش

برو سینه ای همچو پولاد ترس

حدیث تنومندی آن خود مپرس

علم دیده ای پرچمی بر سرش؟

گر آنجا بود طاسکی سرنگون

دو دیده برو همچو دو طاس خون

بسی خویشتن را به زنگی ستود