گر آنجا بود طاسکی سرنگون

حدیث تنومندی آن خود مپرس

علم دیده ای پرچمی بر سرش؟

نمی گشت یک موی از آن پیکرش

دو دیده برو همچو دو طاس خون

بسی خویشتن را به زنگی ستود

که سوزان تر از آتشم زیر دود