که از جوش دل مغزش آمد به رنج

کمان گوشه ابرویش خم گرفت

ز تندیش گوینده را دم گرفت

چنان دید در قاصد راه سنج

زبان چون ز گرمی بر آشفته شد

سخن های ناگفتنی گفته شد

فرو گفت لختی سخنهای سخت