ز تندیش گوینده را دم گرفت

سکندر ز گرمی چنان برفروخت

که از آتش دل زبانش بسوخت

کمان گوشه ابرویش خم گرفت

چنان دید در قاصد راه سنج

که از جوش دل مغزش آمد به رنج

زبان چون ز گرمی بر آشفته شد