سکندر ز گرمی چنان برفروخت

که بردی سر از خط پرگار ما

همان رسم دیرینه را کاربند

مکن سرکشی تا نیابی گزند

که از آتش دل زبانش بسوخت

کمان گوشه ابرویش خم گرفت

ز تندیش گوینده را دم گرفت