تو را آن کفایت که شمشیر من

گهی صلح سازد جهان گاه جنگ

به گردن کشی بر می آور نفس

به شمشیر با من سخن گوی بس

نیارد سر تخت تو زیر من

چو من با رکابی که برداشتم

عنان جهان بر تو بگذاشتم