چو من با رکابی که برداشتم

به شمشیر با من سخن گوی بس

تو را آن کفایت که شمشیر من

نیارد سر تخت تو زیر من

عنان جهان بر تو بگذاشتم

تو با آنکه داری چنان توشه ای

رها کن مرا در چنین گوشه ای