ز گستاخی خسروان باز گرد

من آن صید را کرده ام سربلند

منش باز در گردن آرم کمند

تو ای مغز پوسیده سالخورد

نه چابک شد این چابکی ساختن

کمندی به کوهی در انداختن

چراغی به صحرا برافروختن