بران شد که از خصم تابد عنان

بزد تیغ و بدخواه را سرفکند

هراسید ازان دشمن بی هراس

دل خصم را کرد از آنجا قیاس

رهائی دهد سینه را از سنان

دگر باره از بخت امیدوار

پی افشرد بر جای خویش استوار