خزان را کسی در عروسی نخواند

که آینده و روفته هیچست هیچ

نه ایم آمده از پی دلخوشی

مگر کز پی رنج و سختی کشی

مگر وقت آن کاب و هیزم نماند

گزارنده نظم این داستان

سخن راند بر سنت راستان